Vrijdag de 13e: Puffen voor de puffins

We waren weer lekker vroeg uit de veren. Na een kop koffie en een koek de auto in op weg naar Dyrhólaey, het zuidelijkste puntje van IJsland. Vroeger was dit een eiland.

Doordat IJsland steeds minder wordt bedekt door gletsjers (klimaatsverandering), is het gewicht van het land afgenomen waardoor het langzaam omhoog komt ten opzichte van de zeespiegel. Nu is het is een uitstekende kaap met daarin een massieve boog die door de zee is uitgesleten. De letterlijke betekenis van Dyrhólaey is, heel toepasselijk, ’deurgat’.

We zijn naar boven geklommen op zoek naar de papegaaiduikers (puffins). Een stevige klim maar zeker de moeite waard. Duizenden vlogen er rond. Omdat we vroeg waren waren we helemaal alleen. En de zon scheen nog mooi op de gletsjers en het was windstil. Toen de bussen met toeristen kwamen waren wij weer al weg en de zon ook:(

Na deze wandeling de auto weer in en over de weg nr 1 naar Kvernufoss. Deze waterval is veel minder bekend en daar waren we dus wederom helemaal alleen. Bijzonder om te ervaren. Ook hier konden we met wat klim- en klauterwerk achter de sluier staan.

Deze ervaring nemen we ook weer mee in onze reiskoffer. Toen eerst even geluncht bij hotel Skogafoss. Een heerlijke ‘beef goulash’. Na zo’n lunch moet de trap bij Skogafoss toch zeker lukken. We vlogen omhoog. Boven kwam net het zonnetje weer terug waardoor er een mooie regenboog in de waterval ontstond.

Op de terugweg naar huis zijn we gestopt bij de Sólheimajökull. Dit is een uitloper van de Mýrdalsjökull, de op drie na grootste gletsjer op IJsland. Je kan er heel dicht bij komen. Het is wel triest om te zien hoe groot de gletsjer was in 1996 en hoe veel kleiner hij nu is.

Alvast het blog bijgewerkt tijdens het uitrusten van de vele stappen vandaag. Straks nog even lekker eten in Vik. Morgen rijden we naar Hof, ongeveer 168 km.