Dinsdag 17 augustus: takk fyrir ábendinguna Joost en Hannastina

Vroeg opgestaan omdat we om 9 uur hadden afgesproken in Húsavík om de oceaan op te gaan om walvissen te spotten. Helaas regende het en de voorspellingen voor vandaag waren ook niet al te best. We kregen een mooie oranje (nee niet omdat we uit Holland kwamen) regenjas aan want omdat het windstil en niet koud was, was een overall niet nodig. Echt IJslands weer volgens de gids.

We moesten een lange tijd varen voordat we de eerste dolfijnen zagen. En toen eindelijk een walvis. Hij zwom vrij dicht bij de boot. Het is toch wel heel bijzonder om zo dichtbij te kunnen zijn. Ook nog een showtje van de dolfijnen gekregen. Het leek het dolfinarium wel. De terugweg op de boot kregen we nog warme chocolademelk met een kaneelrol. Even de handen opwarmen want die waren toch aardig koud geworden. Gelukkig was het tijdens de tocht gestopt met regenen. Op de boottocht van ruim 3 uur in ieder geval tijd gehad om te duimen voor Tim. Hij had zijn final day bij Roland Berger en hoorde vandaag of hij aangenomen werd. Fingers crossed 🤞.

Na de boottocht hebben we op de kade geluncht bij Lokal, een heerlijke hartige pannenkoek. En wachten op bericht van Tim. Wat duurt wachten lang. En eindelijk het verlossende appje: hij is aangenomen. De champagne kan open!

We hebben even boodschappen gedaan voor de lekkere trek onderweg en zijn toen naar Ásbyrgi gereden, een canyon in de vorm van een groot hoefijzer. De canyon is ontstaan door een overstroming na de uitbarsting van de vulkaan onder de Vatnajökull duizenden jaren geleden. Volgens anderen is hij gecreëerd door de god Óðinn die reed op zijn achtbenige hengst Sleipnir. Deze zette zijn hoeven neer en creëerde Ásbyrgi, vandaar de vorm van een hoefijzer. Wij geloven het allebei😉.

Hierna naar de Hljóðaklettar (onuitspreekbaar), een tip van Joost en Hannastina, takk fyrir ábendinguna oftewel bedankt voor de tip 🤣. Het is een vulkanisch gebied wat ontdekt is in 2009. Het gebied staat vol basaltrotsen en is gevormd door de lava van de vulkaan Rauðhólar. We hadden de bewegwijzering gevolgd om er te komen met de auto maar opeens stond er geen bordje meer. Een hele nieuwe weg vol bochten slingerde naar boven en daar was een heel nieuw parkeerterrein aangelegd. We vroegen ons af of ze dit bedoeld hadden. Toch maar begonnen aan de wandeling. Het eerste gedeelte liep over een goed pad tussen mooie heide en andere kleine kruipertjes. Toen zagen we een bordje naar de vulkaan Raudhólar. Dat pad gevolgd en toen zagen we hem liggen en konden we een eind erop lopen. Werkelijk adembenemend, die rode kleur, wat prachtig!

Maar er was ook nog een wegwijzer met die moeilijke naam. Daar wilden we toch ook nog naar toe. Soms een beetje eng voor iemand met hoogtevrees. We liepen nu tussen de basaltrotsen, iedere rots was anders, rotsen met bijzondere vormen, zeshoeken, spiralen, etc. Dit fenomeen wordt veroorzaakt door de samentrekking van het gesteente door het afkoelingsproces van de hete lava. Je blijft kijken naar alle bijzondere vormen.

Op een gegeven moment kwamen we mensen tegen (na 2 uur wandelen hadden we 3 stellen gezien). We vroegen waar zij gestart waren en dat bleek een ander parkeerterrein te zijn. Toen kregen wij het goede idee om niet helemaal door de kloof en langs de vulkaan terug te lopen maar naar dat parkeerterrein te lopen en dan over de weg naar ons eigen parkeerterrein. Net op dat beslismoment kwamen we die mensen weer tegen. Zij boden aan ons even te brengen met hun auto. Dat konden wij niet afslaan. Vriendelijke mensen uit Israël.

Na 10 minuten rijden hadden we het idee dat er iets niet goed ging. Zover kon het toch niet zijn? Oftewel hoe vinden 2 dementen hun auto terug?? We gingen toch wel ff zweten. Zij vonden het gelukkig niet erg om om te draaien en 7 km terug te rijden. Haha we hadden een afslag gemist. Zij hebben in ieder geval een verhaal thuis te vertellen over 2 Nederlanders die ……

Toen snel naar huis gereden en konden we nog eten in hetzelfde restaurant van gisteren.